|
Niżej podany tekst stanowi wyciąg z następujących dokumentów:
1. DYREKTYWA (91/629/BEC) z dnia 19 listopada 1991 r.
2. Poprawki zawarte w Artykule 1 DYREKTYWY (97/2/EC) z dnia 20 stycznia 1997 r.
Dyrektywa określa minimalne standardy ochrony cieląt hodowlanych i opasowych.
1. „Cielę” oznacza bydło domowe w wieku do 6 miesiąca życia.
2. „Kompetentny autorytet” oznacza kompetentny autorytet w rozumieniu Artykułu 2(6) Dyrektywy 90/425/EEC.
1. Kraje członkowskie zapewnią, że od 1 stycznia 1994, z okresem przejściowym czterech lat, wszystkie cielętniki nowe, przebudowane i/lub użytkowane po raz pierwszy, będą po tej dacie spełniać przynajmniej następujące wymagania:
— przy utrzymywaniu cieląt w grupach, zwierzęta muszą dysponować odpowiednią powierzchnią podłogi umożliwiającą swobodne obrócenie i położenie się na przynajmniej 1,5 m2, przez każde cielę o masie ciała 150 kg,
— przy utrzymywaniu cieląt w indywidualnych klatkach lub wiązanych na stanowiskach, klatki lub stanowiska powinny mieć ścianki lub przegrody perforowane, a szerokość minimum 90 cm (plus-minus 10%) lub 0,8 razy wysokość w kłębie.
2. Postanowienia punktu 1 nie stosują się do gospodarstw utrzymujących poniżej 6 cieląt.
3. Od 1 stycznia 1998, następujące postanowienia dotyczyć będą wszystkich nowych lub przebudowanych cielętników i budynków oddanych do użytku po tej dacie:
(a) Żadne cielę nie może być utrzymywane w pojedynczej klatce po ukończeniu 8 tygodni życia, chyba, że lekarz weterynarii stwierdzi, że zdrowie lub zachowanie cielęcia wymaga izolacji w celu leczenia. Szerokość każdej indywidualnej klatki powinna być równa co najmniej wysokości w kłębie cielęcia, mierzonej w postawie stojącej, a długość równa przynajmniej długości ciała, mierzonej od czubka nosa do zewnętrznej krawędzi guza kulszowego razy 1,1.
Indywidualne klatki dla cieląt (z wyjątkiem izolatek dla zwierząt chorych) nie mogą mieć pełnych ścianek, lecz perforowane, umożliwiające wzajemne dotykanie się i oglądanie:
(b) Cielęta utrzymywane grupowo muszą dysponować odpowiednią powierzchnią wy- noszącą przynajmniej 1,5 m2 dla jednego cielęcia o masie poniżej 150 kg, przy- najmniej 1,7 m2 przy masie od 150 do 220 kg oraz przynajmniej 1,8 m2 dla cielęcia o masie powyżej 220 kg.
Postanowienia powyższego punktu nie dotyczą:
— gospodarstw utrzymujących mniej niż 6 cieląt;
— cieląt utrzymywanych przy matkach (mamkach).
Od 31 grudnia 2006 postanowienia będą dotyczyć, bez wyjątku, wszystkich gospodarstw.
4. Czas użytkowania pomieszczeń zbudowanych przed 1 stycznia 1994 i nie spełniających wymagań podanych w punkcie 1 będzie określony przez kompetentne autorytety na podstawie wyników inspekcji przeprowadzonej zgodnie z Artykułem 7 (1), lecz nie może przekroczyć 31 grudnia 2003.
Top
1. Kraje członkowskie zapewnią, że warunki odchowu cieląt są zgodne z postanowieniami ogólnymi zawartymi w Aneksie.
Postanowienia zawarte w Aneksie mogą być zmieniane zgodnie z procedurą określoną w Artykule 10, w celu uwzględnienia postępu naukowego.
Nie później niż 1 stycznia 2006, Komisja dostarczy Radzie raport opracowany na podstawie opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego o zgodności intensywnej produkcji zwierzęcej z wymaganiami dobrego samopoczucia cieląt z punktu widzenia patologii, zootechniki, fizjologii i behawioru, jak również socjoekonomiczne znaczenie różnych systemów produkcji, wraz z propozycjami wynikającymi z wniosków raportu.
Rada podejmie pracę w kwalifikowanej większości, nie później niż trzy miesiące po otrzymaniu raportu.
1. Kraje członkowskie zapewnią, że inspekcje będą prowadzone na odpowiedzialność kompetentnych autorytetów, w celu sprawdzenia czy postanowienia tej Dyrektywy i Aneksu są przestrzegane.
Inspekcje przeprowadzane przy okazji kontroli prowadzonych w innych celach, powinny w każdym roku objąć statystycznie reprezentatywną próbkę gospodarstw o różnych systemach gospodarowania, stosowanych w danym kraju członkowskim.
2. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w Artykule 10, opracuje zasady postępowania przy prowadzeniu inspekcji przewidzianych w punkcie 1.
3. Co dwa lata, w ostatnim dniu roboczym kwietnia, a po raz pierwszy 30 kwietnia 1996, kraje członkowskie będą informować Komisję o wynikach inspekcji przeprowadzonych w ostatnich dwóch latach zgodnie z tym Artykułem, włączając informację o liczbie inspekcji w stosunku do liczby gospodarstw na terenie danego kraju.
Cielęta importowane do Unii Europejskiej z kraju nie będącego członkiem Unii muszą posiadać świadectwo wydane przez kompetentny autorytet tego kraju zaświadczające, że cielęta były odchowywane przynajmniej w takich warunkach, w jakich odchowuje się cielęta w Unii Europejskiej, zgodnie z postanowieniami niniejszej Dyrektywy.
Top
Eksperci weterynaryjni z Komisji mogą, w przypadku konieczności ujednolicenia zastosowania niniejszych Dyrektyw, przeprowadzać doraźne kontrole we współpracy z kompetentnymi autorytetami. Osoby przeprowadzające kontrole muszą zachować szczególną higienę osobistą dla wykluczenia ryzyka przeniesienia chorób.
Kraj członkowski, na terytorium, którego odbywa się inspekcja, musi zapewnić niezbędną asystę ekspertom wykonującym swoje czynności. Komisja poinformuje kompetentne autorytety kraju członkowskiego o wynikach inspekcji.
Kompetentne autorytety w kraju członkowskim powinny podjąć wszelkie środki konieczne dla wdrożenia wyników kontroli.
W odniesieniu do związków z krajami nie będącymi członkami Unii Europejskiej, zastosowanie ma Rozdział III Dyrektywy 91/496!EEC.
Ogólne zasady zastosowania tego artykułu należy dostosować do postanowień określonych w Artykule 10.
1 . Jeżeli realizowane ma być postępowanie określone w tym Artykule, przewodniczący bezzwłocznie przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi Weterynarii, powstałemu na podstawie Dyrektywy 68/361/EEC, nazywanemu od tej chwili „Komitetem”, albo z własnej inicjatywy, albo na prośbę przedstawiciela kraju członkowskiego.
2. Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt środków, które należy przedsięwziąć. Komitet dostarcza swoją opinię dotyczącą projektu w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnym od pilności sprawy. Opinię sporządza większość określona w Artykule 148 (2) Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na podstawie propozycji Komisji. Głosy przedstawicieli krajów członkowskich w obrębie Komitetu należy „ważyć” w sposób podany w tym Artykule. Przewodniczący nie głosuje.
3. Komisja powinna przyjąć przedłożone oceny, jeżeli są zgodne z oceną Komitetu.
4. Jeżeli przedłożone oceny nie są zgodne z opinią Komitetu, lub gdy nie dostarczono opinii, Komisja bezzwłocznie przekazuje Radzie propozycje dotyczące środków, które mają być przedsięwzięte. Rada powinna działać w oparciu o kwalifikowaną większość.
5. Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przesłania do Rady, nie podejmie ona żadnych kroków, proponowane oceny powinny być przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem okoliczności gdy Rada opowiedziała się przeciw opinii zwykłą większością głosów.
1. Kraje członkowskie wprowadzą w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne, włączając w to sankcje, niezbędne do zastosowania Dyrektywy, najpóźniej do 1 stycznia 1994. Kraje członkowskie o swych działaniach bezzwłocznie poinformują Komisję. Tam gdzie kraje członkowskie przyjmują te postanowienia, ostateczna wersja musi powoływać się na niniejszą Dyrektywę, lub zawierać odnośniki w urzędowej publikacji.
2. Od daty podanej w punkcie 1 kraje członkowskie mogą, zgodnie z ogólnymi zasada- mi układu, utrzymać lub wprowadzić w obrębie swego terytorium ostrzejsze postanowienia zabezpieczenia cieląt niż te określone w niniejszej Dyrektywie. Kraje członkowskie muszą poinformować Komisję o wszystkich takich krokach.
Niniejsza Dyrektywa jest adresowana do krajów członkowskich.
Top
|
